Czy współczesny kapitalizm – ten „samobieżny” i „wszystkożerny” system – ma jeszcze jakiegoś ducha? Albo inaczej: czy w ogóle jakiegoś ducha nadal potrzebuje?
Termin „duch kapitalistyczny”, tak jak definiowali go Max Weber czy Werner Sombart, odsyła nas do pojęcia jednostki, społecznego aktora posiadającego określone psychiczne dyspozycje, owe Seelenstimmungen, które pozwalają angażować się w działanie dla zysku, ale też przekładają na pewien związany z tym działaniem etos, zestaw moralnych reguł. Duch implikuje zatem pewną społecznie zakorzenioną formę określającą zachowania aktorów. Co jednak, jeśli współczesny stechnicyzowany kapitalizm zdołał już „pożreć” społeczeństwo, a więc uniezależnić się od wszelkich społecznych form i reguł, wytwarzając własnych (wirtualnych) aktorów i redukując społeczeństwa do uzależnionych od siebie konsumentów?